John Travolta stworzył w filmowej wersji musicalu "Grease" bardzo wyrazistą postać. Czy będzie Pan grać Travoltą?

To było jedno z podstawowych pytań w pracy nad tą rolą. Jasne, że nie chciałbym nikogo naśladować, ale przecież i tak nikt nie powie, że gram Danny'ego, tylko Travoltę. Ludzie utożsamiają z nim tę postać. Zamierzam posłużyć się cytatami z Travolty.

Myśli Pan o przeniesieniu się na stałe do Warszawy?

Wolałbym zostać we Wrocławiu. W Warszawie jest strasznie ciasno.

Ale to Pan zdobył tu główną rolę...

Tak. Warszawa daje większy prestiż, większe pieniądze. Ale wierzę w to, że uda się kiedyś rozbić centralizację kultury w Polsce.

Czy myśli Pan, że aktorom po warszawskiej Akademii Teatralnej łatwiej jest zrobić karierę niż tym z Wrocławia czy Krakowa?

Tak, myślę, że przede wszystkim warszawska szkoła rzetelnie przygotowuje do zawodu. U nas we Wrocławiu jest tak, że do Warszawy się jedzie w dwóch przypadkach - albo kiedy już odniosło się sukces albo wtedy, kiedy nic się nie udaje, bo tu pracy jest dużo i zawsze się coś znajdzie.

Zagrał Pan w telenoweli...

Zagrałem w "Życiu jak poker", jednej z pierwszych polskich telenoweli. Nikt z nas nie wiedział jeszcze wtedy, co to jest. Kiedy zorientowałem się, w jakim kierunku ta produkcja zmierza, starałem się jakoś wykręcić. To nie jest mój gatunek, ale nie mam nic przeciwko dobrze realizowanym serialom.

Gra Pan w teatrze, filmie, pisze Pan piosenki, komponuje, a nawet reżyseruje...

Trochę żałuję, że nie skończyłem szkoły muzycznej, byłbym teraz muzykiem. Chciałbym posmakować jak najwięcej możliwości. Aktorstwo to nie jest to, co lubię robić najbardziej. Jakiś czas temu zauważyłem, że nie jestem zbyt dobrym partnerem scenicznym. Najbardziej lubię być na scenie sam.

Kłopoty ze współpracą - to chyba nie najlepiej świadczy o aktorze?

To na pewno nie jest dobrze i świadczy o moim charakterze. Dla mnie ważniejszy jest kontakt z publicznością niż z partnerem.

Czy to nie jest przypadkiem gwiazdorstwo?

Może tak jest. Zależy, jaką definicję gwiazdorstwa przyjmiemy. Chodzi mi o kontakt z publicznością w teatrze, a nie poza nim.

Czy myśli Pan, że wystarczy być zdolnym, aby odnieść sukces?

W zawodzie aktora talent często odchodzi na drugi plan. Wielką rolę odgrywa natomiast szczęśliwy zbieg okoliczności. Trzeba poza tym znać swoje walory i umieć je pokazać.

A Pana walory?

Ja nie widzę siebie w tej chwili w żadnej wielkiej roli dramatycznej, nie marzę o zagraniu Hamleta. Wiosną planuję wydanie płyty z piosenkami moimi i moich przyjaciół, m.in. Roberta Gonery. Ciągnie mnie w stronę niekomercyjnego undergroundu.

Rozmawiała Magdalena Cytowska
"Życie", 19 października 2001

początek strony