Grasz główną rolę w najnowszym przedstawieniu Teatru Polskiego "Krwawe gody". Co możesz powiedzieć o tym spektaklu?

"Krwawe gody" Federico Garcii Lorci to historia wielkiej namiętności, które w konsekwencji prowadzi do tragedii. Dwaj mężczyźni walczą o względy kobiety, mającej poślubić jednego z nich - pogodnego i nieskażonego przez życie - myślami będącej jednak przy tym drugim - Leonardzie. W trakcie wesela Leonardo porywa dziewczynę. Pan młody znajduje ich w lesie, dochodzi do pojedynku, w którym obaj giną. Tragedia, rozpacz, ból i łzy... Gram człowieka kierującego się instynktem, targanego namiętnościami, pozbawionego zdrowego rozsądku.

Czy praca nad "Krwawymi godami" była dla Ciebie spotkaniem z inną tradycją, kulturą...?

Nigdy wcześniej nie zetknąłem się z kulturą hiszpańską. Dopiero przed realizacją przedstawienia, podczas biennale tańca współczesnego w Poznaniu, uczestniczyłem w warsztatach poświęconych flamenco. Dzięki temu ciekawemu doświadczeniu, nie tylko zainteresowałem się flamenco, ale poznałem paru niezwykłych tancerzy z Barcelony. Być może jakiś wpływ na fascynację tym tańcem ma moje, częściowo śródziemnomorskie pochodzenie - francusko-włosko-cygańskie.

Twoja ulubiona rola z repertuaru Teatru Polskiego?

Właśnie Leonardo w "Krwawych godach". To, jak na razie, moja najpoważniejsza rola i cieszę się, że pozwala mi ona na aktorski rozwój.

Czy udaje Ci się godzić życie zawodowe z rodzinnym? Czy jesteś dobrym mężem?

Myślę, że tak. Staram się jak mogę. Specyfika pracy w teatrze polega na tym, że bywają okresy, kiedy trzeba poświęcić się pracy bez reszty. Niewiele czasu pozostaje wówczas dla bliskich. Ale kiedy nadchodzi ten czas - kiedy jesteśmy już po premierze, a jeszcze przed następną realizacją - staram się go wykorzystać tylko dla rodziny.

Jesteś nie tylko aktorem dramatycznym - także śpiewasz. Często powtarzasz, że śpiewanie jest dla Ciebie równie ważne.

To prawda. Śpiewanie jest dla mnie równie ważne, nie wiem nawet czy nie ważniejsze. A szczególnie bliski mi jest, trudny do zdefiniowania gatunek zwany piosenką aktorską.

Jakie są Twoje najbliższe plany teatralne lub filmowe?

Niedługo wyjeżdżam do Warszawy, na nagrania Teatru Telewizji "Niech no tylko zakwitną jabłonie" Agnieszki Osieckiej, w reżyserii mojego ulubionego reżysera - Wojtka Kościelniaka. Z pewnością dalej będę grał w serialu "Życie jak poker". Czekam też na kolejne obsady w Teatrze Polskim, jestem otwarty na propozycje artystyczne.

Czy zaczynasz odczuwać, że jesteś znany?

Pierwsze znamiona popularności odczułem jako student II roku Szkoły Teatralnej, po udziale w programie Truskawkowe Studio, który co tydzień pojawiał się w telewizji ogólnopolskiej. Mnie i moich kolegów rozpoznawały wtedy głównie dzieci. W tym samym czasie dostałem dużą, poważną rolę w Teatrze Polskim w "Pułapce" u Jerzego Jarockiego. Monolog, sam na scenie itd. Byłem bardzo przejęty, czekałem na reakcję publiczności - jak mnie odbierze na deskach wielkiego teatru. Po spektaklu, rozdając autografy byłem bardzo szczęśliwy, do momentu kiedy zorientowałem się, czego większość ludzi ode mnie chce: "Tylko proszę dopisać - Pan z Truskawkowego Studia"... Po kilku takich zdarzeniach zrezygnowałem z "Truskawkowego studia".

Twój ulubiony reżyser teatralny?

Bardzo mi odpowiada teatr Krystiana Lupy. Grałem w "Immanuelu Kancie" - nie była to wielka rola, ale już sama praca z Krystianem Lupą to fantastyczne doświadczenie. Najlepiej chyba jednak rozumiemy się z Wojtkiem Kościelniakiem. Zrobiliśmy już razem mnóstwo rzeczy, poczynając od pierwszej realizacji Wojtka na scenie i pierwszej mojej wielkiej, samodzielnej roli w teatrze, czyli recitalu piosenek Toma Waitsa pt. "Rybi puzon" w 1995 r. Chciałbym się spotkać z Wojtkiem przy realizacji jakiejś poważnej pracy teatralnej.

Jesteś młodym i bardzo zdolnym aktorem. Czy nie kusi Cię możliwość zrobienia kariery w Warszawie?

Nie, nie kusi. Większość z nas, aktorów, prędzej czy później myśli o tym. Ale ja się już z tego wyleczyłem, no i - tu mi dobrze... Chciałbym, mieszkając we Wrocławiu występować również w innych miastach i brać udział w różnych realizacjach. Muszę przyznać, że póki co udaje mi się to zamierzenie zrealizować.

Dziękuję za rozmowę.

Rozmawiała Kazimiera Jakacka
"Co jest grane", nr 62 (4), kwiecień 1999

początek strony